Keçid linkləri

logo-print
2016, 04 Dekabr, bazar, Bakı vaxtı 14:30

- "Hə, məni qucaqladı, yanağımdan öpdü. Söz verdi, sənə görə mənə hədiyyə alacaq. Elə günü sabah. Bahalı hədiyyə, çox bahalı."

Əziz Rzazadə

AN

hekayə

Hər şey bir anda oldu: işıqforun işarəsinə önəm verməyən sürücünün miniyi qarşısına çıxan maşına çırpıldı.

Bir an.

Sürücü sərxoş idi. Yaralı olsa da, içkinin təsiri ağrını duymasını əngəlləyirdi.

Miniyinin çırpıldığı maşındasa dörd nəfər vardı: sükan arxasındakı kişi, arxa oturacaqlardakı qadın və azyaşlı uşaq – qızcığaz.

Dörd adamdan ikisi artıq ölmüşdü. İkisi hələ canını tapşırmamışdı. Son nəfəsdəydi . Yox, ölümlə dirilik qovşağında, zamanla ölçülə bilməyəcək aralıqda, ruhun bədəndən çıxış anında.

Dayan-dayan, deyəcəksən, necə yəni dörd, axı üç nəfərdilər...

– Nə baş verdi? Anlamadım...

– Qəza!

– Yəni?

– Qayğısız-dərdsiz yolumuzla gedirdik. Toya. Bacımın, yəni xalanın toyuna. Hamımız sevincək idik, kefimiz də kök. Xüsusi bir səbəb də vardı sevincimizə... Bu gün sənin haqda atana demişdim. Elə sevindi ki...

– Doğrudan?

– Hə, məni qucaqladı, yanağımdan öpdü. Söz verdi, sənə görə mənə hədiyyə alacaq. Elə günü sabah. Bahalı hədiyyə, çox bahalı.

– Nə?

– Üzük. Brilyant qaşlı üzük.

– Deməli, sabah.

– Hə... yox... daha almayacaq.

– Anlamadım. İndicə demədin ki...

– Hə... amma... artıq ölürük, əlvida, dünya!

– Başa düşmürəm, ana... ölüm nə deməkdi?

– Sən bunu anlamazsan... heç dünyaya gəldin ki... Bəxtsiz oğlum!

Günün bütün mövzuları

XS
SM
MD
LG